Αγαπητοί διαχειριστές, Έφορος, et al.:
Αυτή είναι η επίσημη επιστολή παραίτησης μου από το αγγλικό θέση διδασκαλίας.
Είμαι λυπημένος να αφήνει ένα μέρος που έχει σήμαινε τόσα πολλά για μένα. Αυτή ήταν η πρώτη μου δουλειά διδασκαλία. Για έντεκα χρόνια δίδασκα σε αυτές τις τάξεις, μπήκα αυτές τις αίθουσες, και εγώ φίλος με τους συναδέλφους, τους μαθητές και τους γονείς.Αυτό το σχολείο έγινε μέρος της οικογένειάς μου, και θα είμαι για πάντα συνδεδεμένο με αυτήν την κοινότητα για τον λόγο αυτό.
Είμαι ευγνώμων για το γεγονός ότι είχαν την ευκαιρία να εξυπηρετήσει την κοινότητά μου ως εκπαιδευτικός. Γνώρισα τις πιο απίστευτες ανθρώπους εδώ. Είμαι πάντα άλλαξαν με την λαμπρή και συμπονετικός συναδέλφους μου και τις απίστευτες φοιτητές Είχα τη χαρά της διδασκαλίας.
Ξέρω ότι έχω κάνει μια διαφορά στις ζωές των μαθητών μου, όπως ακριβώς έχουν αλλάξει ορυχείο αμετάκλητα. Η διδασκαλία είναι η πιο ικανοποιητική δουλειά που είχα ποτέ.Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είμαι λυπημένος να εγκαταλείψουν το επάγγελμα που αγαπώ.
Ακόμα κι αν είμαι αφήνοντας κυρίως να είναι πιο κοντά στην οικογένειά μου, αν η οικογένειά μου ήταν στο Κολοράντο, δεν θα ήμουν σε θέση να συνεχίσει τη διδασκαλία εδώ. Ως πρόσφατα ανύπαντρη μητέρα, δεν μπορώ να ζήσω σε αυτή την κοινότητα του μισθού κάνω ως δάσκαλος. Με τις επιπτώσεις του παγώματος των αμοιβών εξακολουθεί να πλανάται και το Κολοράντο έχει ένα από τα χαμηλότερα ετήσια διδασκαλία των μισθών στο έθνος, έχει γίνει οικονομικά αδύνατο για μένα να διδάξουν σε αυτή την κατάσταση.
Μαζί με το θέμα του μισθού, ηθικά, δεν μπορώ πια να εργαστούν σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που είναι σπειροειδώς προς τα κάτω, ενώ φιλοδοξεί να βελτιώσει την εκπαίδευση των παιδιών μας.
Άρχισα την καριέρα μου όπως ακριβώς No Child Left Behind (NCLB) άρχισε να κερδίζει δυναμική. Η διαφορά ανάμεσα στους μαθητές μου, τότε και τώρα είναι ολοφάνερη.Ανεξάρτητα τάξεων ή βαθμολογίες του τεστ, οι μαθητές μου 5 έως 11 χρόνια είχε ακόμη μια αίσθηση υπερηφάνειας για τους οποίους ήταν και αυτοπεποίθηση στους οποίους θα γίνει κάποια μέρα. Δυστυχώς, αυτό το είδος του μαθητή είναι σπάνια τώρα. Κάθε χρόνο έχω δει μια πτώση στο φοιτητή το ηθικό? κάθε χρόνο, έχω όλο και περισσότερους τραυματίες μαθητές κάθονται στην τάξη μου, όλο και περισσότεροι φοιτητές που συμμετέχουν στο αυτοτραυματισμών και εκφοβισμού. Αυτά τα παιδιά χάνονται και στον πόνο.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι μαθητές που έχω τώρα συμπίπτει με την κίνηση NCLB πριν από δώδεκα χρόνια και είναι να πάρει μόνο χειρότερα με τη νέα νομοθεσία γύρω από αγώνα προς την κορυφή.
Έχω γλυκό, απίστευτο, ευφυή παιδιά που κάθονται στην τάξη μου, οι οποίοι εγκαταλείπουν τη ζωή τους ήδη. Αισθάνονται ότι έχουν αδυναμία μόνο στο μέλλον τους, επειδή τους έχουν πει ότι δεν είναι αρκετά καλό από μια τυποποιημένη δοκιμή? τους έχουν πει ότι δεν μπορεί να είναι επιτυχής, διότι δεν είναι το άλμα μέσα από στεφάνες το δικαίωμα στην εκπαιδευτική πορεία τους. Έχω περάσει τόσο πολύ χρόνο προσπαθώντας να αντιστρέψει αυτές τις σκέψεις, προσπαθώντας να τους βοηθήσει να δουν ότι η εκπαίδευση δεν θα είναι τιμωρητική? εκπαίδευση είναι ο μόνος τρόπος που μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή τους. Αλλά η αλήθεια είναι, το σημερινό εκπαιδευτικό σύστημα είναι να τους τιμωρεί για ανεπάρκειάς τους, αντί βοηθώντας τους να ανακαλύψουν μοναδικά ταλέντα τους? εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει αποτύχει τα παιδιά μας, γιατί δεν πληρούντους ανάγκες.
Δεν μπορώ πλέον να είναι ένα μέρος ενός συστήματος που συνεχίζει να κάνει ακριβώς το αντίθετο από ό, τι πρέπει να κάνω ως δάσκαλος-Είμαι υποτίθεται για να τους βοηθήσουν να σκέφτονται για τον εαυτό τους, να τους βοηθήσουν να βρείτε λύσεις σε προβλήματα, να τους βοηθήσει να γίνουν παραγωγικά μέλη της κοινωνίας. Αντ 'αυτού, η έμφαση στην κοινή βασικών προτύπων και high-stakes δοκιμές δημιουργεί μια νοοτροπία διδάσκουν-to-the-test για τους εκπαιδευτικούς και το άγχος και το άγχος για τους μαθητές μας. Οι φοιτητές έχουν γίνει όλο και πιο διστακτικοί να σκέφτονται για τον εαυτό τους, επειδή έχουν προγραμματιστεί να πιστεύουν ότι υπάρχει μια σωστή απάντηση που μπορεί ή δεν μπορεί να έχει δοθεί ακόμα. Αυτό είναι ό, τι το σχολείο έχει γίνει: Ένα μέρος όπου οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να δώσει απαντήσεις μαθητές «δεξιά», έτσι ώστε οι μαθητές μπορούν να αποδειχθούν (για δοκιμές ταλανίζεται από προβλήματα από τον τρόπο) ότι οι εκπαιδευτικοί έχουν διδάξει τους μαθητές τι τα πρότυπα θεωρείται ότι είναι μια σωστή εκπαίδευση.
Τόσο μοναδικά όσο και η προσωπική μου κατάσταση μπορεί να είναι, ξέρω ότι δεν είμαι ο μόνος δάσκαλος αισθάνεται αυτόν τον τρόπο. Αντί βοτάνισμα από τα "κακά" των εκπαιδευτικών, το σύστημα αξιολόγησης θα εξακολουθήσει να αποθαρρύνει τους δασκάλους οι οποίοι κάνουν ό, τι μπορούν για να εξασφαλίσουν οι μαθητές τους την αποφοίτησή του με τις δεξιότητες που είναι απαραίτητες για να γίνει πολίτη απασχολημένα άτομα. Αισθανόμαστε νίκησε και αβοήθητοι: Αν μιλάμε έξω, είμαστε επέπληξε για να μην είναι παίκτες της ομάδας? αν δεν το κάνουμε, όπως μας λένε, υποστηρίζουμε ένα σπασμένο σύστημα.
Επειδή έχω εργαστεί εδώ, έχουμε ζητήσει πάντα το θέμα της κάθε κατάστασης: "Είναι αυτό καλό για τα παιδιά;" Η απάντησή μου σε αυτή τη νέα νομοθεσία, "Όχι. Αυτό δεν είναι απολύτως καλά για τα παιδιά. "Δεν μπορώ να στέκομαι και να παρακολουθώ αυτό να συμβεί σε πολύτιμα παιδιά μας-μας μέλλον. Η ειρωνεία είναι ότι δεν μπορούν να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους, ενώ εγώ εργάζομαι στο σύστημα. Ως εκ τούτου, δεν θα ισχύει για μια άλλη δουλειά διδασκαλία οπουδήποτε σε αυτή τη χώρα, ενώ η κυβέρνησή μας συνεχίζει να καταστρέψει τη δημόσια εκπαίδευση. Αντ 'αυτού, θα κάνω το καλύτερό μου για να είναι συνήγορος για την αλλαγή. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα των παιδιών μας για μια ελεύθερη και σωστή εκπαίδευση, επειδή την ίδια τη ζωή τους εξαρτάται από αυτό.
Τελευταίο λόγο μου ως μια περιοχή των εργαζομένων είναι ότι οι διευθυντές και επιστάτης αναρωτηθούν τις ίδιες ερωτήσεις ρώτησα τον εαυτό μου: "Είναι αυτό καλό για τα παιδιά; Είναι το κράτος τα χρήματα δαπανώνται με σύνεση για να κρατήσει και να προσελκύσει καλούς δασκάλους; Μπορεί η περιοχή να κάνει καλύτερη δουλειά από μάχεται για τα παιδιά μας και να γίνουν ηγέτες σε αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα και όχι οπαδούς; «Με την παραίτηση μου, ελπίζω να εμπνεύσει την αλλαγή στην περιοχή που έχω αγαπήσει. Όπως είπε κάποτε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος: «Όλη η ανθρωπότητα χωρίζεται σε τρεις κατηγορίες:. Εκείνοι που είναι ακίνητη, εκείνων που είναι κινητή, και εκείνων που κινούνται« Θέλω να είμαι κάποιος που κινείται και κάνει τα πράγματα να συμβούν. Ποιο από τα δύο θέλετε να;
Με εκτίμηση,
Pauline Hawkins
