ΚΟΣΜΟΣ: Ό Πόλεμος δολαρίου - εύρώ μεταφέρθηκε καί στήν Έλλάδα

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί πριν από λίγα χρόνια, ότι η Γερμανία όχι μόνον θα έπαυε να στηρίζει το δολάριο, αλλά και θα αποτελούσε η ίδια τον εφιάλτη της πολιτικής των ΗΠΑ, οι οποίες σιγά-σιγά περιορίζονται σε περιφερειακή δύναμη, ισχυρότερη μεν μέχρι στιγμής, αλλά με άλλες δυνάμεις να της αμφισβητούν τον ρόλο του «πλανητάρχη».

Σε πρόσφατη δημοσκόπηση στις ΗΠΑ, οι Αμερικανοί έδειξαν πως αυτό κατέστη φανερό. Κι αυτό δεν είναι αποτέλεσμα σκόπιμου απομονωτισμού, όπως αυτού του 1823 του τότε προέδρου Τζέις Μονρόε, αλλά αναγκαστικού θα έλεγα, λόγω των οικονομικών προβλημάτων που έχει η χώρα. Όχι βέβαια, ότι αυτά τα προβλήματα τώρα ανέκυψαν, παλαιά είναι, μόνο που καλύπτονταν και τώρα αναδείχθηκαν, επειδή έτσι προφανώς αποφάσισαν οι ισχυροί.

Είναι σαφές, πως στην επιδίωξή της να επανακτήσει την απολεσθείσα ισχύ η αμερικανική κυβέρνηση, έχει κι αυτή ισχυρούς συμμάχους, που κινούνται μεν στο πλαίσιο του Συστήματος, αλλά με κάποια διαφοροποίηση. Και μιλώ για τον κ. Τζορτζ Σόρος -συνεπικουρούμενο από τον οικονομολόγο κ. Στίγκλιτς- ο οποίος μάλλον κινείται συναισθηματικά κατά της Γερμανίας -ίσως και λόγω εβραϊκής καταγωγής- και όλες οι κινήσεις του γίνονται με γνώμονα τον περιορισμό της γερμανικής ισχύος.

Ο κ. Σόρος, διαβλέποντας πως η Ε.Ε. από εθελοντική ένωση κυρίαρχων και ισότιμων κρατών μετέτρεψε αυτήν την συμβατική υποχρέωση σε σχέση πιστωτών και οφειλετών, η οποία σχέση λόγω της ανισότητάς της, δίνει προβάδισμα στην Γερμανία, δεν έχει άλλη επιλογή παρά την υποστήριξη αριστερών ευρωπαϊκών κινήσεων, που δημοσίως εκδηλώνουν αντιγερμανική στάση.

Δεν θα έπρεπε επομένως να δείξουν έκπληξη οι εν Ελλάδι πολιτικοί αναλυτές, για την πολύ προσεκτική υποστήριξη που παρέχει στον κ. Α. Τσίπρα. Δεν υπονοώ πως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και μέρος των συνεργατών του πολιτεύονται σκόπιμα ώστε να ωφεληθεί ο κ. Σόρος -πώς μπορώ να το γνωρίζω αυτό;-, αλλά ότι η πολιτική αυτή, τον εξυπηρετεί.

Αυτό δεν σημαίνει πως ο κ. Σόρος ακολουθεί μονόπλευρη πολιτική. Κανείς ισχυρός δεν παίζει σε ένα ταμπλό, αλλά σε πολλά, και σε κάποιο απ’ όλα θα κερδίσει. Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο, ούτε περίεργο, πως υποστηρίζει και την πολιτική της Ν.Δ. στο σημείο εκείνο που αφορά την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους. Εκ πρώτης όψεως μπορεί να φανεί περίεργο, πώς είναι δυνατόν να επιθυμεί την αποδυνάμωση της Γερμανίας, υποστηρίζοντας μέρος της πολιτικής μιας κυβέρνησης που ελπίζει στην καλή πρόθεση των Γερμανών, προκειμένου να απαλλαχτεί από το άγος.

Και όμως είναι απλό. Αν επιτύχει η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, με μια συνένωση των δυνάμεων της ευρωπαϊκής Αριστεράς ή με συμμαχία των χωρών του νότου, μπορεί να υποχρεωθεί η Γερμανία σε υπαναχώρηση. Αν πάλι επιτευχθεί η ελάττωση των βαρών του ελληνικού χρέους, και φυσικά και των άλλων υπερχρεωμένων χωρών, τότε αυτές επαναποκτούν σημαντικό τμήμα της πρότερης ισχύος τους και μειώνεται η εξάρτησή τους από το γερμανικό άρμα. Και στις δυο περιπτώσεις, η Γερμανία βγαίνει ζημιωμένη.

Βέβαια, όλ’ αυτά, δεν είναι γνωστό αν θα ισχύουν σε τρία-τέσσερα χρόνια. Εγώ έχω λάβει σοβαρά υπόψη την συνέντευξη του κ. Ρότσιλδ που έδωσε στο Bloomberg, ακριβώς πριν από δύο χρόνια (12.12.2011) και μάλιστα συμβολικά από το Πεκίνο, όπου είπε: «Νομίζω πως η πρόκληση είναι να κινηθούμε προς την κατεύθυνση δημιουργίας ενός παγκόσμιου νομίσματος, γιατί οι επενδύσεις και η πολυπλοκότητα των εθνικών νομισμάτων έχουν προκαλέσει εκνευρισμό, όχι μόνο ανάμεσα στα έθνη αλλά και στον καθένα ξεχωριστά».

Για όσους τυχόν αγνοούν ο κ. Evelyn Robert Adrian de Rothschild (όπως είναι το πλήρες όνομά του) είναι μια από τις πλέον ισχυρές οικονομικές φυσιογνωμίες παγκοσμίως και ένας εκ των τριών πυλώνων της οικονομικής Τρόικας (Rockefeller - Rothschild - Morgan), άρα πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη όσα λέγει.

Επομένως, η ύπαρξη του ευρώ δεν είναι εξασφαλισμένη. Δέχεται πιέσεις όχι μόνον από αμερικανικής πλευράς, αλλά και από το εσωτερικό της Ευρωζώνης. Μόνον που, ο κ. Λαφαζάνης, όταν κάνει λόγο «για έξοδο από το ευρώ, το οποίο έχει γίνει γερμανική φυλακή, του γερμανικού κατεστημένου», θα πρέπει να αντιληφθεί ότι άλλο πράγμα είναι η μονομερής αποχώρηση από το ευρώ, και άλλο η συντεταγμένη κατάργησή του.

Δεν γνωρίζω αν αυτό εννοούσε ο σύντροφός του κ. Αλέκος Καλύβης, που υποστήριξε ότι: «Όποιος θέλει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα πρέπει να ζητεί διάλυση του ευρώ και την υιοθέτηση ενός πιο ευέλικτου νομισματικού συστήματος». Αυτό όμως το «ευέλικτο νομισματικό σύστημα», είναι εκείνο που ανακοίνωσε ο κ. Ρότσιλδ, και δεν θα φέρει «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», αλλ’ ένταξη σ’ αυτό που δήλωνε συχνά ο προστατευόμενος του κ. Σόρος, κ. Γιώργος Παπανδρέου, ότι χρειάζεται «μια παγκόσμια Αρχή» που να βάλει τάξη στα πράγματα. Κι αυτή η παγκόσμια Αρχή, δεν θα έχει καμιά σχέση μ’ αυτό που ευαγγελίζεται ο κ. Λαφαζάνης.

Ο Μακεδών