Θυμάμαι το πρώτο μου ρωσικό Πάσχα. Ενα ξέφρενο κυνήγι, όχι για αυγά και σοκολάτα, αλλά για τα φουρνιστά γλυκίσματα! Αν και έχω ένα αρκετά ... ενημερωμένο "οπλοστάσιο" από κατσαρόλες, τηγάνια, πιάτα ειδικά για πίτες και άλλα για τάρτες, καθώς και πολλά σύνεργα για ψήσιμο. Ομως κανένα από αυτά δεν ήταν τοκατάλληλο για τα πασχαλινά γλυκίσματα.
Ήθελα να το κάνω σωστά το πράγμα: Το kulich για παράδειγμα είναι ψηλό και κυλινδρικό με ένα ελαφρώς "πρησμένο" καπάκι σαν μανιτάρι στην κορυφή του. Το Paskha παρασκευάζεται σε ειδικές τραπεζοειδείς φόρμες, που ονομάζονται pasochnitsa και οι οποίες είναι διακοσμημένες με περίτεχνους σταυρούς σε κάθε πλευρά,ώστε ακόμα και σε απλή ψύξη να κρατούν το πασχαλινό διακοσμητικό αποτύπωμα.
Παίρνοντας μια πρώτη μυρωδιά -μετά από μια μικρή παράκαμψη σε τρεις εκκλησίες στη γειτονιά μου αλλά και το κατάστημα δώρων στο μοναστήρι Danilovsky- κίνησα κατ΄ευθείαν για την πηγή: Το κατάστημα εκκλησιαστικών ειδών Sofrino στο κέντρο της Μόσχας, όπου μπορεί να αγοράσει κανείς ό,τι έχει να κάνει με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία: Από ένα λεπτό κερί, που κοστίζει μόλις 2 ρούβλια μέχρι μία μαρμάρινη κολυμβήθρα των 13 εκατομμυρίων. Ομως τέτοιου είδους προμήθειες, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Έτσι, υπολογίζοντας ότι η pasochnitsa θα είναι η δυσκολότερη αγορά, άρχισα να την αναζητώ σε σούπερ μάρκετ και εξειδικευμένα μαγαζιά με είδη κουζίνας. Ματαίως όμως. Έκανα μια έρευνα και στις λαϊκές αγορές χωρίς να βρω κάτι, αν και εκεί στάθηκα τυχερή όσον αφορά στα φρέσκα υλικά. Το βασικό υλικό για το paskha είναι η κρέμα, το πηγμένο γάλα, ή "tvorog," τα αυγά και το βούτυρο, παραδόθηκα λοιπόν στις απαιτήσεις των πωλητριών με τα κατακόκκινα μάγουλα. "Γιατί δεν δοκιμάζετε και στις Εκκλησίες", με συμβούλεψαν, όταν τους εξήγησα πως βρίσκομαι σε ... απόγνωση, για τη φόρμα που έψαχνα και δεν έβρισκα. Το αυτονόητο! Κι εγώ αναρωτιόμουν πως δεν το είχα σκεφτεί αυτό το τόσο απλό!
Εκεί λοιπόν υπήρχε μια pasochnitsa και κυριολεκτικά κράτησα την αναπνοή μου, όταν τέσσερις παπάδες μπήκαν στην ουρά μπροστά από μένα, για να αγοράσουν αγιασμό και στέφανα. Τελικά, ήμουν τυχερή και κατέληξα να φύγω κρατώντας την ... πολύτιμη pasochnitsa στα χέρια μου.
Τελικά, η φόρμα για το kulich αποδείχθηκε ακόμη η πιο δύσκολη υπόθεση. Δεν υπήρχε πουθενά στο κατάστημα εκκλησιαστικών ειδών. Έψαχνα πάνω κάτω τους διαδρόμους των πολυκαταστημάτων και των σούπερ μάρκετ, έβρισκα τηγάνια σωλήνες και φορμάκια Charlotte, που ήταν πολύ μικρά και κύπελλα Baba, που ήταν μενστο σωστό σχήμα, αλλά επίσης μικρά.
Γύρισα σπίτι κλαίγοντας από την απογοήτευση... "Τι έπαθες;", ρώτησε ο άντρας μου και του εξήγησα ότι χωρίς τη φόρμα για το kulich, όλο το Πάσχα πάει στράφι! Τότε, αυτός ξεκαρδίστηκε στα γέλια. Χώθηκε μέσα στο ντουλάπι και έβγαλε τέσσερα μεταλλικά κουτιά διαφόρων μεγεθών, που είχαν μέσα ντομάτες, καφέ, φασόλια, τουρσί και μανιτάρια. "Kulich κουτιά», είπε, κι εγώ σκουπίζοντας το πρόσωπό μου άρχισα να γελάω "Κονσέρβες Kulich, πράγματι." απάντησα
.
