Μέ τόν Νίκο Μαστοράκη: - Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ
2014-07-15 14:13
Ειμαστε ευλογημενοι απο μια σπανια επιδημια που λεγεται θερινο σινεμα και που δεν εχουν την ευτυχια οι περισσοτερες (η ολες;) οι χωρες να περασουν ποτε. Δηλωνω αθεραπευτα ερωτευμενος με το αγιοκλημα, το γιασεμι, τηβουκαμβιλια του συνοικιακου κινηματογραφου και θα με δειτε συχνα, οχι στα "μουρατα" που Αθηνιτσες πανε για να τις δουν με το νεο τους amour, αλλα στα παλια, ξεχασμενα, χαμενα μεσα στη βλαστηση, πλαι στην τσικνα του σουβλατιζικου, με θυμησες "πασατεμπος, στραγαλια, σαμαλι, παστελι, κοκ" -- φωνη με γρεζι να χανεται στον αποηχο της μηχανης προβολης -- να περιμενεις ποτε θ' ακουσεις "χασαπη, γραμματα" απο τον "Αδωνι" των 50s. Tοτε που σκαρφαλωναμε στο μαντρακι του Μαρατου για να δουμε μονο το 1/3 της οθονης, κι ομως ηταν η πρωτη γλειψιά στη μαγεια του σινεμά. Και σημερα, μπορει η Μ μου να θελει "χαλαρο ποτακι," ομως εγω θα την παραπλανησω για "Σιναλκο" η "Ταμ Ταμ" και περιπατο στο χαλικι του πιο ρομαντικου, ποιητικου, ερωτικου ειδους ψυχαγωγιας του πλανητη. Αν μελωσατε με την πρωϊνη λυρικη μου διαθεση, να πατε αποψε σ' ενα θερινο σινεμα, ο,τι "εργο" και να παιζει, να πληρωσετε με ηδονη το εισιτηριο, για να μη χαθει η ανεκτιμητη αυτη κληρονομια. Καθε χρονο, ολο και περισσοτεροι κινηματογραφοι γινονται παρκινγκ και σουπερμαρκετ επειδη ο λαος αυτος -- εμεις -- κουβαλαει την καταρα μονος του να φτιαχνει αριστουργηματα και μονος του να τα πεταει στα σκουπιδια της καταναλωσης.
