Σε απόγνωση οι υπερασπιστές του κουρδικού "Στάλινγκραντ" (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ)

Του Νίκου Γεωργιάδη

Η ίδια η ζωή τους εξαρτάται από την αντίσταση τους στην επέλαση των ατάκτων του Ισλαμικού Κράτους οι οποίοι έχουν πλέον πλησιάσει την πόλη σε απόσταση αναπνοής. Οι Κούρδοι δίνουν την μάχη για την προστασία του δικού τους «Στάλινγκραντ». Τα αμερικανικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν τις θέσεις των Τζιχαντιστών αλλά οι βόμβες πλήττουν τα βράχια και τις πέτρες της ξερής γης.

Οι Τούρκοι παρακολουθούν με τα κιάλια τους την εξέλιξη της μάχης περιμένοντας από τους άνδρες της ISIL να αποτελειώσουν τη «βρώμικη δουλειά», τη σφαγή δηλαδή των Κούρδων της Συρίας. Άλλωστε η στήριξη και η χρηματοδότηση αλλά και ο εξοπλισμός των Τζιχαντιστών από την Άγκυρα αυτόν τον στόχο εξυπηρετούσε εξ' αρχής.

Το αμερικανικό γενικό επιτελείο ξέρει πώς χωρίς στρατιωτική εισβολή και την παρουσία πεζικού στην περιοχή είναι αδύνατη η προστασία των κουρδικών περιοχών. Αν πέσει το Κομπάνι τότε διακόπτεται η συνέχεια του κουρδικού μετώπου, από το Βόρειο Ιράκ, το τουρκικό Κουρδιστάν έως τους κούρδους της Συρίας.

Το τουρκικό επιτελείο και η κυβέρνηση της Άγκυρας γνωρίζουν άριστα την σπουδαιότητα της θέσης που κατέχει η πόλη αυτή στην χωροταξική διάρθρωση της κουρδικής οντότητας. Παρακολουθούν λοιπόν έχοντας παρατάξει στην γραμμή των συνόρων, 2-3 χιλιόμετρα από το μέτωπο, 15 τεθωρακισμένα ίσα – ίσα για το θεαθήναι.

Οι Κούρδοι του Βορείου Ιράκ καθώς και το ΠΚΚ αντιλαμβάνονται την μάχη στο Κομπάνι ως καταλυτική μάχη , το «Στάλινγκραντ» από την έκβαση της οποίας θα κριθούν σημαντικά ζητήματα επί του εδάφους. Μέχρι στιγμής οι μοναδικοί σύμμαχοι των Κούρδων της Συρίας είναι οι αμερικανοί πιλότοι. Ο στρατός του προέδρου Άσσαντ αδυνατεί να παρέμβει. Είναι αποκλεισμένος πολύ νοτιότερα και αδύναμος.

Οι Τζιχαντιστές προελαύνουν κατά την διάρκεια της νύκτας και βομβαρδίζουν με όλμους και ελαφρύ πυροβολικό τις θέσεις των αμυνομένων Κούρδων εκ του ασφαλούς. Οι αμερικανοί στρατηγοί και οι ειδικοί «σύμβουλοι» που παρακολουθούν το μέτωπο και δίνουν οδηγίες στους πιλότους των βομβαρδιστικών ξέρουν πώς οι απώλειες του Ισλαμικού Κράτους είναι αστείες σε συνθήκες απόλυτου αντάρτικου.

Το Κομπάνι ανασαίνει αλλά, για πόσο ακόμη;