Τού Νίκου Μαστοράκη: - Ο ΧΟΥΛΙΟ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΛΙΑ

Δυο εκατομμυρια ευρω (λεει) ξοδευτηκαν σε σαμπανιες και χαβιαρια, χωρια τι ξοδευτηκε σε ΛΚΚ (λευκη Κολομβιανη καθαρη) επειδη τραγουδησε στο Nammos της Μυκονου ο Χούλιο. Μια βραδια οργιου της ασυλλογιστης σπαταλης, προς δοξαν της υπερβολης και εν ονοματι της τεχνης (sic). Συμφωνω με την ελευθερια των πλουσίων να πετανε τα λεφτα τους ετσι, επειδη τιποτα αλλο δεν γεμιζει τη συνηθως αδεια ζωη τους. Αλλωστε την ιδια ελευθερια απολαυσης (ισως εντονοτερης) την εχουν και οι κατ' εξοχην απενταροι που απολαμβανουν απλως μια κρεπα με Μερεντα, κατω απο το παλαι ποτε Remezzo, κοιτωντας την εικαστικα προκλητικη εικονα της φωτισμενης παραλιας. Οσο δηλητηριο κι αν χυθηκε για τη νυχτα της υπερβολης, κανενας δεν εχασε απ' αυτην. Και ο Χουλιο πληρωθηκε, και ο Ρεμος τσεπωσε ενα εβδομηνταρι, και το ΣΔΟΕ πηρε τη μεριδα του λεοντος και η Μυκονος εκανε ξανα καλες δημοσιες σχεσεις. Λαϊκιστικη η αποψη πως ειναι προκληση με τοσους νεοπτωχους Ελληνες να πετανε λεφτα οι ματσωμενοι. Οπως ειπε (πολυ σοφα και προφητικα) ο Ιησους, "παντα θα υπαρχουν φτωχοι."