Του Γιώργου Παυλόπουλου
«Τελευταίος σταθμός ο εμφύλιος πόλεμος!». «Συλλάβετε την Μέρκελ!». «Δικτατορία Μέρκελ». Αυτοί είναι οι πρωτοσέλιδοι τίτλοι ορισμένων από τα πιο πρόσφατα τεύχη του γερμανικού περιοδικού Compact, η κυκλοφορία του οποίου γνωρίζει ιδιαίτερη άνθηση τους τελευταίους μήνες. Όπως εξάλλου συμβαίνει, την ίδια ακριβώς περίοδο, και με τα ποσοστά της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία», του κόμματος δηλαδή το οποίο υποστηρίζει ανοιχτά και μάλλον φανατικά η διεύθυνση του συγκεκριμένου περιοδικού -είναι ενδεικτικό ότι το τεύχος Μαρτίου είναι αφιερωμένο στην πρόεδρο της AfD, Φράουκε Πέτρι, η οποία χαρακτηρίζεται ως «η καλύτερη καγκελάριος».
Φυσικά, πρόκειται για υπερβολή, καθώς τόσο το Compact όσο και η ίδια η Πέτρι γνωρίζουν καλά ότι το «βαθύ κράτος» της Γερμανίας δεν πρόκειται να επιτρέψει ποτέ μια τέτοια εξέλιξη.
Όσο για τα πράγματι εντυπωσιακά ποσοστά που συγκέντρωσε το κόμμα στις τριπλές εκλογές της περασμένης Κυριακής (από 12,5% μέχρι και 24%), μπορεί να του χαρίζουν ένα αναβαθμισμένο πολιτικό ρόλο και να «κλειδώνουν» την παρουσία του στην επόμενη Βουλή (την είχε χάσει για μερικά δέκατα το 2013), όμως ο δρόμος προς την Καγκελαρία παραμένει ερμητικά κλειστός. Και το γιατί είναι απλό: Δεδομένου του παρελθόντος της Γερμανίας, οποιοδήποτε μόρφωμα Ακροδεξιάς κι αν κατάφερνε να αναρριχηθεί στην εξουσία, έστω και ως κυβερνητικός εταίρος, θα προκαλούσε τεράστια κύματα αντιγερμανισμού σε όλη την Ευρώπη, τινάζοντας μεμιάς στον αέρα ό,τι χτίστηκε με πολύ κόπο και προσπάθεια τις προηγούμενες δεκαετίες. Πολύ περισσότερο, καθώς οι οικονομικές πολιτικές που έχει επιβάλει το Βερολίνο έχουν δημιουργήσει εξαιρετικά πρόσφορο έδαφος για κάτι τέτοιο... Παρ' όλα αυτά, η επίδραση που ασκεί ήδη η AfD στην κεντρική πολιτική σκηνή της Γερμανίας -κάτι που κάνει, παράλληλα, το «αδελφό» κίνημα Pegida στην κοινωνία της χώρας- είναι κάτι παραπάνω από εμφανής, προκαλεί αναταράξεις και προμηνύει ανακατατάξεις.
Όπως εύστοχα προειδοποιούσε στο πρωτοσέλιδο σχόλιό της την περασμένη Δευτέρα, 14 Μαρτίου, η βαθιά συντηρητική και φιλοκυβερνητική εφημερίδα FAZ, ίσως έχει έρθει η στιγμή τα παραδοσιακά κόμματα να απεγκλωβιστούν από την αυταπάτη ότι τα κόμματα διαμαρτυρίας όπως η AfD είναι παροδικά φαινόμενα, που έρχονται και παρέρχονται, «είτε επειδή διαλύονται μόνα τους είτε επειδή παύει να υφίσταται η αιτία που τα γέννησε».
Άλλωστε το Προσφυγικό, που αναμφίβολα αποτέλεσε τον καταλύτη για την ενίσχυση της AfD και όλων των εκφράσεων της γερμανικής Ακροδεξιάς, ήρθε για να μείνει -τα επόμενα χρόνια δε ίσως συνδυαστεί και με δυσμενέστερη οικονομική και δημοσιονομική συγκυρία, ακόμη και για τη Γερμανία.
Μάλιστα, εφόσον δεν βρεθεί κάποια αποτελεσματική λύση (στην Ε.Ε., την Τουρκία ή τη Συρία) δεν αποκλείεται να είναι από τα θέματα που θα κυριαρχήσουν και στην πορεία προς τις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν το φθινόπωρο του 2017. Διότι η Αγκελα Μέρκελ μπορεί να παραμένει κυρίαρχη και να σχεδιάζει στο μυαλό της μια τέταρτη συνεχόμενη νίκη και θητεία, που θα τις χαρίσει το ρεκόρ της μακροβιότερης καγκελαρίου, όμως πολλοί έχουν αρχίσει να της πριονίζουν τον θρόνο. Το κάνουν δε πρωτίστως για λόγους πολιτικής επιβίωσης: Οι μεν Βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές επειδή φοβούνται ότι η βάση τους δεν θα αντέξει μια τόσο ανθρωπιστική, φιλευρωπαϊκή και... αριστερή στροφή, οι δε Σοσιαλδημοκράτες επειδή τα αποτελέσματα στη Βάδη-Βυρτεμβέργη και τη Σαξονία-Άνχαλτ, μαζί με τα ποσοστά που παίρνουν στις δημοσκοπήσεις, δείχνουν ότι απειλούνται κυριολεκτικά με πολιτική εξαφάνιση!
Ένα είναι πλέον σίγουρο: Οι πολιτικές θύελλες που σαρώνουν τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου εδώ και καιρό έφτασαν πλέον και στο έδαφος της Γερμανίας, η οποία είχε αποκοιμηθεί στην ασφάλεια του ισχυρού...
«Πράσινο» στήριγμα για τη Μέρκελ
Παραδοσιακά, οι Πράσινοι θεωρούνταν προνομιακός εταίρος των Σοσιαλδημοκρατών, με τους οποίους άλλωστε είχαν συνεργαστεί σε κυβερνητικό επίπεδο επί Γκέρχαρντ Σρέντερ (1998-2005). Ωστόσο, μάλλον το ξανασκέφτονται σοβαρά με βάση το σκηνικό που διαμορφώνεται: Αφενός, με την CDU της Μέρκελ δεν υπάρχουν πλέον ουσιώδεις διαφορές, δεδομένης της πολιτικής της καγκελαρίου στο Προσφυγικό, αλλά και το προγραμματισμένο κλείσιμο όλων των πυρηνικών αντιδραστήρων. Αφετέρου, η διαρκής υποχώρηση του SPD δημιουργεί στην ηγεσία τους κρυφούς πόθους ότι μπορεί, κάποια στιγμή, να του «κλέψουν» τη δεύτερη θέση σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Έτσι, πρακτικά, τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Η Αριστερά μπαίνει στο παιχνίδι;
Η Αριστερά (Die Linke) δεν υπήρξε ποτέ ένα κλασικό κόμμα διαμαρτυρίας στη Γερμανία -ούτε καν κοινωνικής διαμαρτυρίας. Η δύναμή της ήταν συγκεντρωμένη πρωτίστως στα ανατολικά κρατίδια της Γερμανίας, καθώς πολλά από τα ιστορικά στελέχη της προέρχονταν από την πάλαι ποτέ ΓΛΔ. Το ποσοστό της δεν εμφάνιζε ποτέ εντυπωσιακές μεταβολές, αν και τα τελευταία χρόνια είχε καταγράψει μια ελαφρώς ανοδική τάση. Όσο για τα υπόλοιπα κόμματα, κυρίως την CDU/CSU και το SPD, δεν την είχαν αποδεχθεί ποτέ ως πιθανό κυβερνητικό εταίρο, ειδικά σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Καθώς όμως τα δεδομένα αλλάζουν, η θέση της Αριστεράς στην κεντρική πόλιτική σκηνή ενδέχεται να επανεξεταστεί συνολικά. Άλλωστε, δεν αντιπροσωπεύει τη μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα...
