Ιστορική αναγκαιότητα επιβάλλει την ομοδοποίηση κρατών. Τα ευρωπαϊκά κράτη, ως μεμονωμένες ανεξάρτητες οντότητες, όπως είχαν γεννηθεί και διαμορφωθεί κατά ην εποχή του καπιταλισμού, δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς αυτή την αναγκαιότητα, η οποία εκφράζεται ως ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΜΟΣ. Η δυναμική εισβολή της Κίνας στην παγκόσμια οικονομία, μεταξύ άλλων, ωθεί την Ευρώπη και άλλες χώρες σε ενωποίηση (με θέμα ανοιχτό το πως θα γίνει αυτή). Όποια χώρα δεν το καταλαβαίνει, κακό του κεφαλιού της και αν η Ευρώπη δεν το καταλαβαίνει, απλώς θα αυτοκτονήσει.
Επειδή αυτός ο πραγματισμός απαιτεί ειδικές γνώσεις ακατανόητες στους πολλούς, οι πολλοί μετατρέπονται από νοήμονες πολίτες σε μη ορθολογικά όντα. Αυτό μάλιστα συνεπικουρείται από τον εθνικό συναισθηματισμό, όπως αυτός είχε διαμορφωθεί κατά τον 19-20ο αιώνα, ενώ ο 21ος αιώνας είναι αλλιώτικος. Εκεί ακριβώς γεννιέται η λαϊκούρα, έκφραση της οποίας είναι ο πολιτικός λαϊκισμός, δλδ η παρανοιακή σκέψη. Αυτή η λαϊκούρα, φοβούμενη το ακατανόητο --την ενωποίηση κρατών-- και φοβούμενη το καινούργιο πέρα από το κατανοητό, μετατρέπεται σε πιόνι του Μπέπε Γκρίλο ή του Φάρατζ, επι παραδείγματι.
Εν τω μεταξύ η καθυστεκυΐα δημοκρατία, εξ ορισμού και εξ αυτογεννήτων θεσμών, στηρίζεται στον λαό και θέλει να εκφράζει την λαϊκή θέληση και καλώς, εφόσον και μόνον εφόσον το πολιτικό υποκείμενο --ο πολίτης-- είναι ορθολογικό όν. Αν ο πολίτης μεταβληθεί σε λαϊκούρα, τότε η δημοκρατία αυτοευνουχίζεται και η χώρα αργά η γρήγορα οδεύει στην αυτοκαταστροφή.
Στην Ευρώπη σήμερα, φαίνεται να απλώνεται το πέπλο της ΛΑΪΚΟΥΡΑΣ, ενώ ταυτοχρόνως ο ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ έχει αποτύχει να προβάλλει και να θεσμοθετήσει τον εαυτό του.
