Του Γιώργου Κράλογλου
Ο δρόμος για το χρέος στρώθηκε. Θα τα ξαναπούμε... αλλά το 2018. Μένει να δούμε αν στο τραπέζι των δανειστών (με επικεφαλής το ΔΝΤ) θα κάθεται τότε Τσίπρας ή Μητσοτάκης. Για να καθίσει ο Τσίπρας θα πρέπει να αλλάξουν χέρια πάνω από 20 περιπτώσεις κρατικής περιουσίας και ΔΕΚΟ. Κυρίως δε να ξεχαστούν τα "εφευρήματα" ψηφίζουμε αλλά δεν εφαρμόζουμε...
Γιατί αυτό το δεύτερο, "...ψηφίσαμε αλλά θα δούμε τι θα κάνουμε...", (που άρχισε να φαίνεται, δειλά-δειλά, από τον ΣΥΡΙΖΑ και, χοντρά-χοντρά, από τον Καμμένο) ούτε που ξαφνιάζει τους δανειστές ούτε και που τους ανησυχεί.
Η κυβέρνηση Τσίπρα μπορεί να έδεσε χειροπόδαρα το κράτος και τους Καρανίκες του... στην υπηρεσία της καρέκλας των 153 αλλά ταυτόχρονα "αλυσοδέθηκε" με τις παλικαριές της.
Οι δανειστές δεν χολοσκάνε για την εφαρμογή της φοροκαταιγίδας και των ανατρεπτικών υποχρεώσεων που επέβαλαν στον Τσίπρα το ασφαλιστικό και τις ιδιωτικοποιήσεις για δύο λόγους.
Σημειώστε μόνο ότι τα νούμερα από το υποχρεωτικό (αρχικό) πρόγραμμα των 19-23 ιδιωτικοποιήσεων που υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δείχνουν πως με το ζόρι θα μαζευτούν 7 δισ. ευρώ. Και αν δεν χαθούν και αυτά λόγω ερασιτεχνισμού...
Οπότε η κυβέρνηση (είτε της αρέσει είτε όχι να πουλάει κράτος) δεν έχει άλλη εναλλακτική λύση καθώς οι δανειστές θα συνεχίσουν την τακτική "καρότο και μαστίγιο" στην καταβολή των δόσεων αφού κανείς δεν υποσχέθηκε συγκεκριμένο ρυθμό παροχής των 86 δισ. του τρίτου μνημονίου.
Κάθε δόση θα είναι εκεί και θα περιμένει... Αλλά για να αλλάξουν χέρια τα λεφτά θα τσεκάρονται λεπτομερώς τα προαπαιτούμενα.
Η "δοκιμή" της πρώτης δόσης των 10 δισ. ευρώ θα πείσει και τον τελευταίο του ΣΥΡΙΖΑ που πιστεύει πως μπήκαν στο ρυάκι τα λεφτά... και είναι θέμα χρόνου πότε θα τα πάρουμε...
Όσο λοιπόν ζούμε και αναπνέουμε μόνο από τις δόσεις, που θα κατηφορίζουν στην Ελλάδα με την "άδεια" των προαπαιτούμενων..., οι δανειστές δεν έχουν λόγο να βιάζονται να βάλουν την υπόθεση του χρέους στο τραπέζι.
Γιατί να το κάνουν άλλωστε όταν, από την μια, συναλλάσσονται με την κυβέρνηση που πέρασε από την Βουλή συμφωνία που την δένει πισθάγκωνα. Και από την άλλη έχουν την ασφαλιστική δικλείδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Όσο οι πιθανότητες για τον Κυριάκο Μητσοτάκη αυξάνουν, λόγω της αισθητής διαφοράς στην αναμέτρηση με τον Τσίπρα, τόσο κερδίζει έδαφος και η εναλλακτική λύση να περάσει η "πίτα" του χρέους στην πιθανή κυβέρνηση Μητσοτάκη μαζί και με ένα μνημόνιο που θα συμμαζεύει τυχόν απόνερα του τρίτου μνημονίου λόγω κωλυσιεργίας των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Αυτός είναι, προφανώς, (εκτός από τους σκόπιμους τακτικισμούς των Γερμανών) και ο πρόσθετος λόγος που ο "φάκελος" ελληνικό χρέος δεν ανοίγει πριν το 2018. Οι δανειστές εξασφαλίζουν (με διετή παράταση παρεμβάσεων στο χρέος) και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο... που λέει και ο λαός.
Οπότε, μετά την ψήφιση του ασφαλιστικού, του φορολογικού, του υπερταμείου και του "κόφτη", η πορεία του Τσίπρα είναι χαραγμένη σε ένα μονόδρομο που λέει ότι αν θέλεις να συντηρείς την οικονομία μόνο με τα δανεικά θα πουλάς όσο κράτος μπορείς και όσο δεν μπορείς θα το κόβεις και θα το καταργείς.
Έτσι οι δανειστές θα πάρουν τα λεφτά τους είτε με Τσίπρα είτε με τον Μητσοτάκη ο οποίος και θα υποχρεωθεί να περπατήσει στον μονόδρομο που χάραξε σήμερα ο Τσίπρας.
Υπάρχει κάποια διέξοδος; Βεβαίως αλλά είναι πάλι μονόδρομος που θα παραμείνει και σε περίπτωση εκλογικής νίκης του Μητσοτάκη.
Διέξοδος από την ορατή ασφυξία είναι μόνο μια πολιτική και κοινωνική συναίνεση σε συλλογική προσπάθεια για καταιγίδα ανάπτυξης με ανοίγματα σε οτιδήποτε λέγεται ιδιωτική επένδυση και ιδιώτης επενδυτής.
Καταιγίδα ανάπτυξης στην οποία νέες μονάδες (βιομηχανικές, βιοτεχνικές, αγροτικές, τουριστικές και υποδομών) θα χτίζονται και παλαιές θα επεκτείνονται γρηγορότερα και ευκολότερα από μια καφετέρια ή ένα πάγκο στην λαϊκή αγορά...
Ρευστότητα ασφαλώς και δεν υπάρχει για να ενισχυθεί αυτή η αναγκαία επενδυτική βροχή. Αλλά αν ξεκινήσει το τσουνάμι θα βρεθεί. Στο κάτω –κάτω δεν είναι πολύ μακριά κάποια κεφάλαια Λιμνάζουν σε Τράπεζες της Ευρώπης τα περισσότερα. Τα άλλα, αυτά των ΕΣΠΑ και Γιούνκερ, είναι καλά και χρήσιμα αλλά έτσι που τα κάναμε δεν φτάνουν.
