Οι περισσότεροι από όλους εμάς που ζούμε σε μεγάλες πόλεις, περνάμε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας με το πρόσωπό μας χωμένο βαθιά μέσα σε μια οθόνη. Από τη στιγμή που ξυπνάμε και κάνουμε δεξί swap στην οθόνη του iPhone για να κλείσουμε το ξυπνητήρι, μέχρι τα λεπτά πριν κλείσουμε το Netflix και πάμε για ύπνο το βράδυ, είμαστε διαρκώς καλωδιωμένοι, σε σημείο εμμονής.
Ακόμη και το μικρό χρονικό διάστημα που περνάμε στα ΜΜΜ, προτιμούμε να κοιτάμε την οθόνη του κινητού μας από τη θέα της πόλης έξω από το παράθυρο.
Ο Νεοϋορκέζος καλλιτέχνης Ekene Ijeoma αποφάσισε να αντιμετωπίσει αυτή την σύγχρονη επιδημία του εθισμού μας στις οθόνες χρησιμοποιώντας ένα όχι και τόσο αναμενόμενο μέσο -μια εφαρμογή. Πιο συγκεκριμένα, δημιούργησε μια συμμετοχική εφαρμογή δημόσιας τέχνης που ενθαρρύνει τους χρήστες να σταματήσουν να ασχολούνται με τις οθόνες των κινητών τους και ό,τι κάνουν σε αυτές και να σηκώσουν το κεφάλι ψηλά και δουν την υπέροχη πόλη που τους περιτριγυρίζει. Η εφαρμογή ονομάζεται, εντελώς ταιριαστά
Η εφαρμογή του, η οποία λειτουργεί παρασκηνιακά στο smartphone μας ενώ κάνουμε άλλα πράγματα, χρησιμοποιεί GPS για να ειδοποιεί τον χρήστη στις διαβάσεις. Όταν πλησιάζει σε διασταύρωση, η εφαρμογή εμφανίζει δύο πολύχρωμους διαδοχικούς κύκλους στην οθόνη, που μοιάζουν σαν αλλόκοτα μάτια. Οι κύκλοι φωτίζουν και δονούνται ανάλογα με «την ενέργεια του δρόμου», όπως λέει ο Ijeoma, ενώ τα χρώματά τους αλλάζουν τυχαία βάσει μιας αλγοριθμικής παλέτας.
Ο Ijeoma υπογραμμίζει πως βασικός στόχος της εφαρμογής του είναι «η ενέργεια και η ευαισθητοποίηση» και όχι να προφυλάξει τον κόσμο από ατυχήματα, αν και το Look Up σίγουρα θα βοηθήσει στο να αποτραπούν πολλά από αυτά. Ο καλλιτέχνης ελπίζει πως αυτό το υβρίδιο τεχνολογίας και τέχνης που δημιούργησε θα αποτελέσει τη βάση για ένα πιο όμορφο μέλλον, όπου οι άνθρωποι θα μπορούν να διαχειρίζονται τα κινητά τους ως πειθαρχημένοι ενήλικες και όχι ως λυσσασμένοι μανιακοί, όπως τώρα. «Σε έναν ουτοπικό κόσμο θα υπάρχει περισσότερη κοινωνική εθιμοτυπία σχετικά με το πώς και πότε χρησιμοποιούμε τα κινητά μας», λέει. «Σε έναν ουτοπικό κόσμο θα φέρνουμε τα πάντα υπό αμφισβήτηση: πώς μας χωρίζει η τεχνολογία, πώς οι δημόσιοι χώροι μπορούν να μας φέρουν ξανά κοντά και πώς οι πόλεις μας θα πρέπει να μας αντιμετωπίζουν ως πολίτες και όχι ως καταναλωτές».
