Για δεκαετίες, οι συζητήσεις γύρω από την «ευρωπαϊκή επιλογή» ήταν σημαντικότατο εργαλείο φιλοδυτικών διανοούμενων και φιλελεύθερων μέσων ενημέρωσης, προκειμένου να τραβήξουν την Ουκρανία, τη Μολδαβία και άλλα μετα-σοβιετικά κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, μακριά από τον πολυδυσφημισμένο, «έλεγχο της Μόσχας». Ο περίφημος «έλεγχος της Μόσχας» μέχρι το 1991,  έπρεπε να ταυτίζεται με το σοβιετικό κράτος, ενώ αργότερα  με το δαιμονοποιημένο  "Κρεμλίνο".

Οι καρποί της ευρωπαϊκής ενοποίησης

Τώρα γίνεται σαφές, ότι το όραμα της Ευρώπης και  του «ευρωπαϊκού πνεύματος» ήταν στην πραγματικότητα απλουστευμένο και παραπλανητικό. «Από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς», αναφέρει η Αγία Γραφή. Αν λοιπόν, το δέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι τόσο καλό, τότε, πώς έφερε στο προσκήνιο τέτοιους καρπούς;

Τα τελευταία γεγονότα στο εσωτερικό της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης και της κρίσης χρέους της Ελλάδας και πολλών άλλων ευρωπαϊκών χωρών, έχει κάνει τους ανθρώπους ν’ αμφισβητούν ακόμη και παλιές ευρωκεντρικές ιδέες. Για παράδειγμα, ο αρχισυντάκτης του περιοδικό Διεθνείς Υποθέσεις, Φιοντόρ Λουκιάνοφ, κι ένας σχολιαστής από τον ραδιοφωνικό σταθμό, Φωνή της Ρωσίας, έθεσαν  το καυτό ερώτημα: Εξακολουθεί να υπάρχει η προοπτική της «ευρωπαϊκής επιλογής» για τις μετα-σοβιετικές χώρες; Και  παραμένει μήπως η πολυδιαφημισμένη «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση»  θετική προοπτική, για την Ουκρανία ή την Μολδαβία, όπως ήταν για τη Γερμανία και τη Γαλλία τη δεκαετία του πενήντα ή για την Ισπανία και την Πορτογαλία, τη δεκαετία του εβδομήντα;

Αλλαγή των ρόλων

Ας πάρουμε το παράδειγμα της Ισπανίας και της Πορτογαλίας. Στην πρόσφατη Ιβηρο-αμερικανική σύνοδο κορυφής, που πραγματοποιήθηκε στην ισπανική πόλη του Κάντιθ, οι συμμετέχοντες κατέληξαν σ ένα εντυπωσιακό συμπέρασμα: Σύγχρονα κράτη μέλη της ΕΕ, και ιδίως η Ισπανία, πιθανώς χρειάζονται περισσότερο τις χώρες της BRICS – με τη Βραζιλία και τη Ρωσία στην πρώτη θέση-  απ’ ό,τι  οι BRICS χρειάζονται την Ευρώπη.

Το συμπέρασμα βασίστηκε σε στατιστικά στοιχεία  που ανακοινώθηκαν στη σύνοδο κορυφής,  όπου συμμετείχαν εκπρόσωποι από  18 χώρες της Λατινικής Αμερικής, την  Ισπανία, την Πορτογαλία και την Ανδόρα. Παρά το γεγονός, ότι η Ισπανία είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος επενδυτής στην οικονομία της Λατινικής Αμερικής, οι Ισπανοί ήταν αυτοί που ζήτησαν βοήθεια από τη Λατινική Αμερική, κι όχι το αντίστροφο.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της  ισπανικής εφημερίδας El Pais, η Ισπανία, με την ανεξέλεγκτη ανεργία και τις διαφαινόμενες πληρωμές του χρέους, δεν μπορεί παρά να ζηλεύει από τις τάσεις στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπου ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας μειώθηκε από 50% σε  30% κατά την τελευταία δεκαετία και περισσότερο από το  50% του πληθυσμού είναι πλέον μεσαία τάξη.

Ο δρόμος της Λατινικής Αμερικής

Ενώ οι ισπανικές και πορτογαλικές οικονομίες δείχνουν όλα τα σημάδια της ύφεσης, οι  «μεγάλοι 20» της Λατινικής Αμερικής αναμένεται να σημειώσουν ανάπτυξη 3.2% κατά μέσο όρο, ενώ οι αισιόδοξοι πιστεύουν ότι θα μπορούσε να φτάσει στο 4%. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι οι πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής επιδεικνύουν ένα αξιοσημείωτο επίπεδο ανεξαρτησίας και μερικές φορές, μάλιστα, υιοθετούν υπεροπτική στάση απέναντι στην Ισπανία και την Πορτογαλία.

Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους προέδρους της Κούβας και της Βενεζουέλας, Ραούλ Κάστρο και  Ούγκο Τσάβες αντίστοιχα,  που δεν συνηθίζουν να πηγαίνουν στις Ιβηροαμερικανικές Συνόδους Κορυφής. Τώρα πια, το ίδιο ισχύει και για την πρόεδρο της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ, η οποία δεν παρέστη στην Κάντιθ, επειδή οι γιατροί της συνέστησαν, να μην επιβαρύνει την υγεία της με υπερατλαντικές πτήσεις. Ωστόσο, εκείνη προτίμησε τις Συνόδους του Mercosur και του Unasur. Πρόκειται για τις λατινοαμερικανικές παραλλαγές της  «Ευρασιατικής Ένωσης»  που προσπαθεί να δημιουργήσει ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντιμίρ Πούτιν, με τις χώρες που βρίσκονται γύρω από τη Ρωσία.

Ας παραδειγματιστούν από την Κάντιθ

Στη σύνοδο κορυφής της Κάντιθ, οι Ισπανοί οικοδεσπότες  και οι Πορτογάλοι φίλοι τους δεν παρέδωσαν μαθήματα  ελευθερίας, δημοκρατίας και εκλογών  στις πρώην αποικίες τους. Είναι καιρός πια, και οι άλλες χώρες της ΕΕ, να υιοθετήσουν την ίδια στάση απέναντι στους ανατολικούς γείτονές τους: Λευκορωσία, Ουκρανία και Ρωσία.. Στο κάτω-κάτω, η  Λευκορωσία, για παράδειγμα, έχει πολλούς λόγους, για να διαχωρίσει τη θέση της, από την κριτική του πρώην Ευρωπαίου- αφεντικού της, την Πολωνία, όπως και η Βραζιλία, η οποία διαχωρίζει τη θέση της από την Πορτογαλία, την Ιβηρική «μητέρα πατρίδα».

Κι αυτές οι σκέψεις υποστηρίζονται με στοιχεία. Η Πορτογαλία και η Λευκορωσία  έχουν περίπου  τον ίδιο πληθυσμό, με περίπου 10 εκατομμύρια  πληθυσμό, η κάθε μια. Και οι δύο χώρες αντιμετώπισαν την οικονομική κρίση το 2011. Αλλά η Λευκορωσία υποτίμησε το νόμισμά της, πήρε ένα δάνειο λιγότερο από 3 δις δολάρια  από τη Ρωσία και κατάφερε να βγει από την κρίση, σε μεγάλο βαθμό αλώβητη.

Η Πορτογαλία, όπου οι άνθρωποι αγόραζαν διαμερίσματα με δανεικά, για δεκαετίες, πήρε ένα πακέτο διάσωσης από την ΕΕ και το ΔΝΤ  ύψους 97δις δολαρίων και τώρα ζητάει περισσότερα. Ο λόγος είναι απλός: είχε παραδώσει την οικονομική ανεξαρτησία της στη ζώνη του ευρώ. Τώρα, η Πορτογαλία δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της, το ευρώ. Μπορεί  μόνον να δανειστεί περισσότερα χρήματα.

Ο γηρασμένος παλιός κόσμος

Αυτή είναι λοιπόν η «ευρωπαϊκή επιλογή», για την οποία μας έλεγαν τόσα πολλά; Τότε, δεν την χρειαζόμαστε αυτή την επιλογή. Και δεν θα ανεχθούμε πλέον άλλα μαθήματα. Στη δεκαετία του ενενήντα, όταν η Ρωσία είχε πρόβλημα χρέους με τις χώρες της ΕΕ, οι οποίες ενώθηκαν στο Club  των πιστωτών του Λονδίνου, τότε υπήρχαν κάποιοι λόγοι, γι αυτού του είδους την  διδακτική προσέγγιση.

Η ΕΕ έκανε την επιλογή της, δίχως  να χαρίσει τίποτα στη Ρωσία, και δίχως να διαγράψει ούτε ένα ευρώ, όταν η Ρωσία στην πραγματικότητα εγκατέλειπε την αυτοκρατορία της, για χάρη των μυθικών «ευρωπαϊκών αξιών». Σήμερα, η Ρωσία είναι πιστώτρια χώρα σε κάποια κράτη μέλη της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων της Κύπρου, της Ιρλανδίας και κάποιων άλλων αφερέγγυων «καθηγητών της δημοκρατίας». Γιατί, λοιπόν, θα πρέπει να καταδεχόμαστε τέτοιες συμπεριφορές,  για τους εαυτούς μας;

Η ειρωνεία της ιστορίας ίσως ρυθμίσει τα πράγματα. Οι ζωηρές, πρωτοποριακές «αποικίες-επεκτάσεις» της γηραιάς Ευρώπης (όπως στο παρελθόν οι ΗΠΑ, τώρα η Λατινική Αμερική, η Ρωσία και οι χώρες της Ευρασίας) μπορούν να προσαρμοστούν καλύτερα, στο σύγχρονο κόσμο - σίγουρα καλύτερα - από ό, τι ο γερασμένος, απολογητικός και τελικά αλαζονικός Παλαιός Κόσμος
.