ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΕΣ...
2014-09-02 19:11******
Τού Νίκου Μαστοράκη:
... που νιωθουμε πιεστικη αναγκη να βγαλουμε ενα ειδος περισσου ατμου, αναζηταμε με την ανασα κομμενη μιαν ασφαλιστικη δικλειδα και η προχειρη, επιπολαια λυση ειναι να ξεφορτωθουμε το βαρος στις ελαστικες πλατες των φιλων μας. Ετσι επραξα χωρις περισκεψη στην προηγουμενη αναρτηση κι ηταν νωπο, ωμο εκεινο που ενιωθα κοιτωντας ενα μολυβι ουρανο απεναντι μου και ενα γυναικειο περιγραμμα στο FB. Οχι, δεν ηταν προλογος ερωτικου θριλλερ, ηταν σπασμος της στιγμης που δεν εχεις διαθεση να ελεγχεις και που ποναει ηδονικα, με μια διαφανη αλλα θεραπευτικη μελαγχολια. Ειναι μερες που λες οτι φτιαχτηκαν απο αλλοκοτα, παρανοϊκα υλικα. Μια μερα φτιαγμενη απο αγκαθια, να μην εχεις πού να πιαστεις και πού να πατησεις, κι οπου κι αν πιαστεις να κοβει και να ποναει. Μια μερα φτιαγμενη απο γαλακτομπουρεκο, τραγανη σαν λιακαδα, σοροπιαστη σαν αγκαλια. Μια μερα φτιαγμενη απο παλιο, βαρεια μεταχειρισμενο μοχαιρ, με τις γυαλαδες του, ζεστο, χουχουλιαστο, οικειο στη χρηση του σαν την κουβερτουλα της κουνιας μας. Μια μερα φτιαγμενη απο γυαλι, που λατρευεις να ξεγελιεσαι απο τη διαφανεια της, ενω κρυβονται μεσα της σκοτεινα μυστικα. Η σημερινη μερα, φτιαγμενη στην αρχη απο υπογκριζες σταγονες, γλυστρησε μαγικα στο φως, ελαμψαν ξαφνικα τα κατασπρα σπιτια με εκτυφλωτικο ηλιο και κλειστα παραθυρα. Και το περιγραμμα της γυναικας στο FB μενει εκει που ηταν, αχνο και απροσωπο, αλλα καπου μεσα του τρεμοσβυνουν δειλες λεξεις που αν τις βαλεις στη σωστη σειρα, σου υποσχονται ολονυχτια λιακαδα και συννεφα σε σχημα δειλου χαμογελου. Χωρις κομπο στο λαιμο.
