ΘΕΜΑ: - Τι είναι οι ΜΚΟ;

Πολύς θόρυβος γίνεται για το ζήτημα της σπατάλης δημοσίου χρήματος. Το θέμα είναι μεν σοβαρό, αλλά υπάρχει και άλλο, σοβαρότερο: η ίδια η φύση των ΜΚΟ. Πρόκειται για μια αμερικανική ιδέα σταδιακής υποκατάστασης του εθνικού κράτους από «ανεξάρτητες αρχές», συχνά χρηματοδοτούμενες από αμερικανικά ιδρύματα.

Στόχος αυτών των ΜΚΟ είναι η υποβοήθηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και επίσης ο σχετικός επηρεασμός της κοινής γνώμης, στο εσωτερικό των εθνικών κρατών, έτσι ώστε να κάμπτονται οι εθνικές αντιστάσεις στη διαδικασία μετατροπής του χάρτη των κυρίαρχων εθνικών κρατών σε πολιτικές οντότητες μειωμένης εθνικής κυριαρχίας.

Η βασική πολιτική θέση των προσεγγίσεων αυτών είναι η εξής: «Το κράτος είναι μια ανωμαλία του συστήματος». Το κράτος απομένει έτσι χωρίς λαϊκά και εθνικά θεμέλια, ανεκτικό γενικά, αλλά εν τέλει ανεκτικό ειδικά: έρμαιο των κινήσεων του χρήματος - ή και των όπλων εάν χρειαστεί. Διότι, όπως γράφει ο Waltzer, «η πολιτική περιορισμένης δύναμης ίσως εξαρτάται από τη χρήση βίας μέσω ενός είδους πολέμου... Μια πιο έμμεση προσέγγιση της αλλαγής καθεστώτος είναι εξίσου δικαιολογημένη ακόμη και πριν από ένα δίκαιο πόλεμο. Πράγματι, η αποτελεσματικότητα αυτής της προσέγγισης θα καθιστούσε τον πόλεμο περιττό, συνεπώς άδικο».

Η «πολιτική περιορισμένης δύναμης» ασκείται από τις ΜΚΟ, που στοχεύουν στον επηρεασμό της κοινής γνώμης και των πολιτικών ομάδων. Εάν επιτύχουν να ανατρέψουν την ανεπιθύμητη κυβέρνηση, τότε ο πόλεμος είναι περιττός και άδικος. Εάν όμως αποτύχουν, τότε ο πόλεμος είναι «δίκαιος». Ο Waltzer ήταν σύμβουλος του Κλίντον και θεωρητικός των «δίκαιων» πολέμων εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και όσων κρατών δεν θεωρούνται «δημοκρατικά».

Ο ρόλος λοιπόν των ΜΚΟ είναι καθαρά πολιτικός. Οταν η δράση τους έχει ανθρωπιστικό μανδύα συνήθως στοχεύουν στην υποκατάσταση των κρατικών λειτουργιών, στη σταδιακή αντικατάσταση των κρατικών θεσμών, των θεσμών του εθνικού κράτους δηλαδή, από τις «ανεξάρτητες αρχές», οι οποίες δεν ελέγχονται από τους θεσμούς του εθνικού κράτους και χρηματοδοτούνται από ευρωπαϊκά κονδύλια συνήθως, από την UNESCO ή τον ΟΗΕ ή από Ιδρύματα που συνδέονται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική. Σταδιακά ωστόσο τα ίδια τα υπουργεία αρχίζουν να χρημοτοδοτούν και να κατευθύνουν ΜΚΟ, υπονομεύοντας έτσι εκ των έσω την κρατική ισχύ.

Στην ελληνική περίπτωση τη δράση των ΜΚΟ προώθησε αποφασιστικά η κυβέρνηση Σημίτη, τη συνέχισε φυσικά η Ν.Δ. και την ολοκλήρωσε ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος ήδη από τη θητεία του στο ΥΠΕΞ επί Σημίτη αποδυνάμωσε το ρόλο των διπλωματικών υπηρεσιών του ελληνικού ΥΠΕΞ και τις αντικατέστησε από τους συμβούλους του υπουργού, που προέρχονταν από τα αμερικανικά ιδρύματα εξωτερικής πολιτικής. Ολοι εξάλλου θυμούνται τη ρήση του Πάγκαλου, ότι μέσα στο ελληνικό ΥΠΕΞ δεν μιλάνε καν ελληνικά, αλλά μόνον αγγλικά. Οι σύμβουλοι αυτοί, ασχολούμενοι κυρίως με την προώθηση των αμερικανικών σχεδίων στα Βαλκάνια (π.χ. Σχέδιο Ανάν, Σκοπιανό, μουσουλμανική μειονότητα κ.λπ.), χρηματοδοτούσαν αντίστοιχα και διάφορες απίθανες «ανθρωπιστικές» ΜΚΟ, οι οποίες ροκάνιζαν τους πόρους ενός κράτους που όδευε προς τη χρεοκοπία.

Φυσικά, εδώ είναι Ελλάδα. Και κάποιοι που ανακατεύθηκαν με τις ΜΚΟ πιθανόν και να πλούτισαν. Σιγά το θέμα. Οι μόνοι ήταν; Ολοι οι έξυπνοι έφαγαν από τις σάρκες αυτού του έθνους και τώρα έρχονται με τα μνημόνια να φάνε και τα απομεινάρια.