Τού Νίκου Μαστοράκη: - MY HEART BELONGS TO DADDY

Επελεξα να γραψω την ωδη στον αγνωστο πατερα σημερα, κατοπιν εορτης επειδη η ιδια η γιορτη ειναι καταλληλα υποβαθμισμενη. Ετσι που να περναει απαρατηρητη ακομη κι απ' τους πατεραδες του κοσμου. 
Απο ολους τους τιτλους που "φοραω" περηφανα στη ζωη μου, ο μονος αδιαπραγματευτος ειναι αυτος. Εχω υπαρξει, ειμαι και θα ειμαι καλος πατερας σε μια υπεροχη κορη και πατερας+ στα δυο ονειρεμενα παιδια της. Ξερω ποσο δυσκολο ειναι να εισαι ταυτοχρονα φιλος, χωρις η μια ιδιοτητα να υπερκαλυπτει την αλλη, ποσο οδυνηρο ειναι να αφηνεις τα παιδια σου να αποφασιζουν ακομη κι οταν το ενστικτο σου φωναζει "φαουλ," αλλα και ποσο γενναια η ανταμοιβη, οταν οι δικες τους αποφασεις αποδεικνυουν τη σοφια τους και την υπεροχη τους.
Ο ρολος του πατερα-γεννητορα και του πατερα-παροχου, συχνα χανεται σε δαιδαλωδεις διαδρομες, οπου υπερτερει το "μανα ειναι μονο μια" και τα αλλα [δικαιολογημενης σημασιας] κλισε. Ναι, ο πατερας δεν κοιλοποναει εννια μηνες, δεν υποφερει στον τοκετο, δεν θηλαζει κι επειτα η προσφορα του συχνα χανεται στον χρονο η θεωρειται απλη εκτελεση υποχρεωσεων. 
Πατεραδες κακοτεχνα μειωμενης σημασιας, εσεις ξερετε οτι δεν διεκδικουμε γιορτες και ταρατατζουμ γιατι την αναγνωριση δεν την παιρνουμε απο λαϊκους μυθους αλλα απο το βλεμα του παιδιου μας, οταν εννοει, εστω κι αν δεν το λεει, "μπαμπα μου, εισαι μοναδικος και σ' αγαπαω."