Τού Νίκου Μαστοράκη:
Ουτε κατανοηση, ουτε συμπονοια εχω για τους αυτοχειρες. Η εθελουσια εξοδος απο τη ζωη, η αναλγητη στερηση σου απο εκεινους που σε αγαπουν και σε χρειαζονται, η παραιτηση σου απο τον αγωνα επειδη δεν αντεχεις τον πονο, την ανεχεια, τη φτωχεια, την αποτυχια -- ολα συνιστουν την υστατη δειλια. Ομως ο αυτοχειρας δολοφονος τοσων ανυποψιαστων επιβατων, ο συγκυβερνητης του Airbus, ειναι ανατριχίλα στην σπονδυλικη μας στηλη, φοβος που φωλιαζει καθε φορα που παταμε το ποδι μας σε αεροπλανο, απειλη που δεν εξαλειφεται απο τη μνημη μας. Να σου λενε "το αεροπλανο ειναι το ασφαλεστερο μεσο μετακινησης" χωρις ομως να κανουν μνεια στον ανασφαλη πιλοτο, που επειδη π.χ. τον εγκατελειψε η γυναικα του, ριχνει το αεροπλανο στις Αλπεις. Και αν μεν υποθεσουμε οτι με εγκατελειψε η δικη μου αγαπημενη (υποθεση εργασιας,) το πολυ-πολυ να μην γραψω στο FB η να μην παω αυριο στο στουντιο. Ο πιλοτος/αυτοχειρας/μαζικος δολοφονος, ομως εντασσεται σε ενα απροβλεπτο ειδος ψυχοπαθητικης τρομοκρατιας, που κανενα συνεργειο συντηρησης δεν μπορει να διαγνωσει και να επισκευασει. Καθε φορα που πεταμε, η τυχη μας κρεμεται απο μια κλωστη. Εκεινη που, καποια στιγμη, οσο εσυ μετρας τα λεπτα που μενουν μεχρι ν' αγγιξεις terra firma, σπαει -- στα αχαρτογραφητα αδυτα καποιου ανθρωπινου εγκεφαλου -- και μαζι θρυμματιζονται οσα εφτιαξες, οσα αγαπησες, οσα εμπνευστηκες, οσα ονειρευτηκες.
