6/6/2016
Τού Νίκου Μαστοράκη:
Σαν ονειρο, χαμενο στην αχλυ του χρονου και της πραγματικοτητας, μοιαζουν οι μερες που οι Ελληνες ξεχυνονταν στους δρομους για να γιορτασουν το Ευρώ, με ξιπασια επαρχιωτη που του χαρισαν τον ισοβιο τιτλο του Ευρωπαίου. Εξισωθηκαμε, τοτε, στη νοσηρη μας φαντασια, με τους Γερμανους, τους Γαλλους και τους Αγγλους και περασαν μηνες οταν ειδαμε πως το περιφρονημενο (ως "ψιλα") ευρω ηταν το αλλοτε σημαντικο 350άρι (τρια κατοσταρικα και ενα πενηνταρικο) της δραχμης μας. Κι οσο βυθιζομασταν απο την αχλυ του ονειρου στην καταχνια του ρεαλισμου, τοσο κατερρεαν εκεινα τα χαρτινα ονειρα που ειχε κατασκευασει ο Σημιτης και οι περι αυτον εντεταλμενοι απατεωνες του ΠΑΣΟΚ. Η ευημερια που μας πουλησαν (κι εμεις, τα ζωα, σπευσαμε να παρουμε διαμερισματα, εξοχικα και αυτοκινητα) στεγνωσε αποτομα, σαν λεκες απο αιμα στο καταλευκο νυφικο φορεμα του κιβδηλου γαμου μας με την Ευρωπη. Αιμα οχι απο τον εκπαρθενισμο μας, αλλα απο την πληγη που ανοιξε η κοφτερη συνειδητοποιηση και που συνεχιζει και σημερα να αιμορραγει. Τωρα πια ξερουμε πως αυτο που ειδαμε σαν χρυσο και ροζ ονειρο, δεν ηταν παρα ενας εφιαλτης σε τονους του γκρι, οπως ηταν αλλωστε και το ονειρο της ενωμενης Ευρωπης, ο θρυμματισμενος καθρεφτης της αλαζονειας των λαων και της αρχομανιας των ισχυροτερων.
