ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΝΙΚΑ

Και, μάλιστα, με έναν έμμεσο τρόπο ενισχύεται η φημολογία αλλά και η επιθυμία αρκετών για σταδιακή αποχώρηση του Ταμείου από την Ελλάδα και την Ευρωζώνη γενικότερα.

Η έμμεση αυτή οδός «διανοίγεται» από τα αποτελέσματα των stress tests των ελληνικών τραπεζών. Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, το γεγονός ότι οι κεφαλαιακές ανάγκες των ελληνικών τραπεζών δεν ξεφεύγουν από τα 15 δις ευρώ συνολικά και το μερίδιο που θα κληθεί να συνεισφέρει το Δημόσιο δεν ξεπερνά τα 10 δις ευρώ δημιουργεί τις συνθήκες για να ανοίξει στα σοβαρά ο διάλογος σχετικά με την παρουσία του ΔΝΤ στο νέο πρόγραμμα.

Οι υποστηρικτές της αποχώρησης του Ταμείου βρίσκονται τόσο στην Αθήνα όσο και στην Ουάσιγκτον αλλά και σε κάποιες ευρωπαϊκές πόλεις. Η πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης είναι δεδομένη, ειδικά από τη στιγμή που βλέπει ότι η στάση του ΔΝΤ στο θέμα του χρέους –ζητούσε ακόμα και «κούρεμα»– δεν βρίσκει ανταπόκριση στην Ευρωζώνη. Ως εκ τούτου το Ταμείο δεν έχει να προσφέρει όσα φαντάζονταν ορισμένοι στην κυβέρνηση στο θέμα του χρέους και το μόνο που κάνει αυτή τη στιγμή είναι να επιμένει με μεγάλη ένταση στην προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών που, για προφανείς πολιτικούς λόγους, η Αθήνα θέλει να αποφύγει.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού είναι αρκετοί εκείνοι που υποστηρίζουν ότι δεν έχει πλέον νόημα το ΔΝΤ να συνεχίζει να εμπλέκεται στο ελληνικό πρόγραμμα. Εφόσον οι προτάσεις του για τη ρύθμιση του χρέους δεν γίνονται αποδεκτές από τους Ευρωπαίους, θεωρούν ότι ίσως ήρθε η ώρα να αποστασιοποιηθούν από την Ελλάδα και να παραμείνουν ως παρατηρητές. Κάτι που ούτως ή άλλως θα γίνει, αφού, σύμφωνα με τις διαδικασίες του Ταμείου, όταν ολοκληρώνεται ένα πρόγραμμα υπάρχει διετής παρακολούθηση της πορείας της χώρας που το εφάρμοζε.