Του Marc Champion
Μετά το κατακερματισμένο εκλογικό τοπίο της Ισπανία το Σαββατοκύριακο, ο Έλληνας Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ήταν ένας από τους λίγους ανθρώπους που επιχείρησαν να εξηγήσουν τι συνέβη: "Η λιτότητα ηττήθηκε πολιτικά και στην Ισπανία", έγραψε στο λογαριασμό του στο Twitter.
Προσωπικά, δεν είμαι σίγουρος τι συνέβη, αλλά δεν ήταν αυτό.
Όπως ήταν αναμενόμενο, το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα του Πρωθυπουργού Mariano Rajoy κέρδισε τις περισσότερες ψήφους και έδρες, αλλά έχασε την αυτοδυναμία του. Αλλά στην εκλογική μάχη μεταξύ των δύο νεοφερμένων κομμάτων -το αριστερό κόμμα Podemos και το φιλικό προς τις επιχειρήσεις Ciudadanos- ήταν το Podemos που κέρδισε, αυξάνοντας ραγδαία την επίδοσή του στις δημοσκοπήσεις την τελευταία εβδομάδα, εν μέσω υποχώρησης του Ciudadanos.
Δεν υπάρχει πλέον κανένας προφανής συνδυασμός για να σχηματιστεί μια σταθερή κυβέρνηση συνασπισμού -το δικομματικό σύστημα της Ισπανίας τελείωσε. Ο Rajoy θα κάνει την πρώτη απόπειρα, αλλά χωρίς την στήριξη των Σοσιαλιστών της αντιπολίτευσης είναι δύσκολο να καταλάβουμε πώς μπορεί να πετύχει.
Για τον Τσίπρα, ωστόσο, η καλή επίδοση του Podemos, που συγκέντρωσε το 20% των ψήφων, ήταν αρκετή για να υποστηρίξει ότι οι Σοσιαλιστές θα μπορούσαν να συνθέσουν ένα ετερόκλητο μείγμα λαϊκιστικών και εθνικιστικών κομμάτων για να κυβερνήσουν.
Ας αφήσουμε για μια στιγμή κατά μέρος το ερώτημα εάν η λιτότητα έχει ηττηθεί στην Ελλάδα (ο Τσίπρας εφαρμόζει σήμερα τις ίδιες πολιτικές λιτότητας που κάποτε πολεμούσε). Δεν υπήρξε τέτοιος θρίαμβος στην Ισπανία.
Από τα τέσσερα βασικά κόμματα που ανέδειξαν οι εκλογές της Κυριακής στην Ισπανία, τα τρία τάσσονται υπέρ των περιορισμών στις δαπάνες που ορίζει η Ευρωζώνη και αποφεύγουν τις απαιτήσεις που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη συμμετοχή της Ισπανίας στο κοινό νόμισμα. Τα τρία αυτά κόμματα περιλαμβάνουν τους Σοσιαλιστές και μαζί κέρδισαν 253 από τις 350 έδρες στο κοινοβούλιο. Το Podemos, το μοναδικό κόμμα της πρώτης τετράδας που θα εξέταζε το ενδεχόμενο να κινηθεί στα χνάρια του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ, κέρδισε 69 έδρες.
Επίσης, ακόμη και το ίδιο το Podemos μαλάκωσε πρόσφατα τη ρητορική του προκειμένου να αποστασιοποιηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν είναι περίεργο: ο πόλεμος της λιτότητας από τον Τσίπρα οδήγησε από την εύθραυστη οικονομική ανάκαμψη και επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές το 2014 στην εκ νέου χρεοκοπία της οικονομίας και δική του συνθηκολόγηση το 2015.
Οι Έλληνες θαύμασαν την τόλμη του ΣΥΡΙΖΑ να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στον κακό Γερμανό. Χάρη στη δύναμη αυτής της εικόνας ο Τσίπρας πέτυχε την επανεκλογή του. Αλλά ήταν μια εμπειρία που κανένα ορθολογικό έθνος δεν θα έπρεπε να θέλει να επαναλάβει.
Με την οικονομία να αναπτύσσεται με ρυθμό άνω του 3% και την ανεργία σταδιακά να συρρικνώνεται, η Ισπανία έχει περισσότερα να χάσει από ένα τέτοιο πείραμα από όσα έχασε η Ελλάδα. Αν το Podemos καταλήξει στην κυβέρνηση, ας ελπίσουμε ότι θα παρακάμψει την άκαρπη "σταυροφορία" του Τσίπρα εναντίον της λιτότητας και ότι θα φτάσει κατ 'ευθείαν στο σημείο όπου ο Έλληνας ηγέτης συνειδητοποίησε ότι έπρεπε πείσει τους πιστωτές για να εξασφαλίσει τους καλύτερους δυνατούς όρους που μπορούσε να διαπραγματευτεί. Οι Ισπανοί ξέρουν ποιος είναι ο Δον Κιχώτης τους.
