12/11/2015
Η ριζοσπαστική δεξιά είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στις βίαιες αλλαγές και προκλήσεις
Ο Ραϊμόντ Αρον στις αναμνήσεις του αναφέρει ότι γίνονται μεν κάποιες επαναστάσεις στην Ιστορία, όμως δεν γίνονται αρκετές μεταρρυθμίσεις. Σήμερα διεθνώς και ειδικά στην Ευρώπη γίνεται λόγος για έλλειμμα σπουδαίων πολιτικών ανδρών. Σε όλους λείπει ο μεγάλος ηγέτης. Γι’ αυτό και περιφρονούν τους υπάρχοντες πολιτικούς.
Το όνειρο όμως του νέου Βοναπάρτη που θα σώσει μια χώρα και θα τη βγάλει από τις ευθύνες της ως διά μαγείας έχει πια τελειώσει. Πολιτικοί και λαός δεν μπορούν αποποιούνται τις ευθύνες τους. Το να λες ότι λείπει ο ηγέτης δεν σε δικαιώνει ώστε να συμπεριφέρεσαι σαν παιδί κι από αντίδραση να πηγαίνεις στην αντίθετη. Το αν δηλαδή δεν είναι ικανή σήμερα η πλειοψηφία των πολιτικών, δεν δικαιολογεί την απόφαση πολλών πολιτών να πάνε στα ακραία πολιτικά κόμματα. Ειδικά στη Δεξιά που θα αναφερθώ σήμερα το φαινόμενο αυτό είναι έντονο σε ευρωπαϊκό επίπεδο και βέβαια στη χώρα μας. Γιατί λόγω της αποτυχίας ως τώρα της ευρωπαϊκής ελίτ να πείσει για τις προτάσεις της, η άκρα Δεξιά δυναμώνει και γίνεται επικίνδυνη.
Τι μπορεί όμως να υπάρχει ως λύση ανάμεσα στην αποτυχημένη πολιτική ελίτ και την άκρα Δεξιά; Υπάρχει η εναλλακτική πρόταση της ριζοσπαστικής Δεξιάς. Αυτή δεν θεωρεί τη Δημοκρατία άρρωστη. Πιστεύει στην καλή λειτουργία των θεσμικών κανόνων. Δεν έχει βοναπαρτιστική αντίληψη της εξουσίας. Εχει συνείδηση των θεσμών και της κοινωνικής τους λειτουργικότητας. Και θέλει να φέρει τις οποίες αναγκαίες αλλαγές μέσα από τη ριζοσπαστικότητα των μεταρρυθμίσεων. Κάθε απόφαση πιστεύει ότι πρέπει να ’ναι εναρμονισμένη με τη διεθνή σφαιρική πραγματικότητα.
Η οικονομία, το ασφαλιστικό και αλλά να ’ναι παράλληλα με το πνεύμα της εποχής. Η ριζοσπαστική Δεξιά πιστεύει στην ελεύθερη αγορά, στην ανταγωνιστικότητα, στο ρυθμιστικό, εγγυητικό και προνοητικό ρόλο του κράτους και στην ορθότητα των νόμων. Δεν θέλει να βάζει συνέχεια φόρους και να θρέφει το τέρας του Δημοσίου. Πιστεύει όμως στη συνεχή ανάγκη μεταρρυθμίσεων. Θέλει λογική αναδιανομή του πλούτου και κοινωνικό προγραμματισμό. Στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, η ριζοσπαστική Δεξιά είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στις βίαιες αλλαγές και προκλήσεις του καιρού.
Είναι η λύση απέναντι στον επικίνδυνο λαϊκισμό της άκρας Δεξιάς που εκμεταλλεύεται τα οικονομικά προβλήματα μέσα από εθνικιστικές μάσκες. Η πραγματική Δεξιά είναι ριζοσπαστική, είναι καινοτόμα, αλλάζει το παλιό, εκσυγχρονίζει δίχως να σκοτώσει τις παραδόσεις, προσαρμόζεται στο ρεαλισμό, ζει στην πραγματικότητα δίχως επικίνδυνες πολιτικές φαντασιώσεις περί επιστροφής στη χαμένη πολιτική Ατλαντίδα και μαθαίνει τους κανόνες του παγκόσμιου γεωπολιτικού παιχνιδιού ώστε να ’ναι πρωταγωνιστής. Μόνο μέσα από τη μεταρρυθμιστική ταυτότητα της ριζοσπαστικής Δεξιάς μπορεί να έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη, που όλοι την ξέχασαν παρότι την αναφέρουν. Αυτό να το έχει στα υπόψη του και ο νέος πρόεδρος της Ν.Δ. για να επανέλθει η παράταξη στο πολιτικό προσκήνιο. Αλλιώς, θα ροχαλίζουν οι ψηφοφόροι της και σιγά σιγά αλλά αναπότρεπτα θα πέσει σε διαχρονικό λήθαργο το κόμμα αυτό που τόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.
Το όνειρο όμως του νέου Βοναπάρτη που θα σώσει μια χώρα και θα τη βγάλει από τις ευθύνες της ως διά μαγείας έχει πια τελειώσει. Πολιτικοί και λαός δεν μπορούν αποποιούνται τις ευθύνες τους. Το να λες ότι λείπει ο ηγέτης δεν σε δικαιώνει ώστε να συμπεριφέρεσαι σαν παιδί κι από αντίδραση να πηγαίνεις στην αντίθετη. Το αν δηλαδή δεν είναι ικανή σήμερα η πλειοψηφία των πολιτικών, δεν δικαιολογεί την απόφαση πολλών πολιτών να πάνε στα ακραία πολιτικά κόμματα. Ειδικά στη Δεξιά που θα αναφερθώ σήμερα το φαινόμενο αυτό είναι έντονο σε ευρωπαϊκό επίπεδο και βέβαια στη χώρα μας. Γιατί λόγω της αποτυχίας ως τώρα της ευρωπαϊκής ελίτ να πείσει για τις προτάσεις της, η άκρα Δεξιά δυναμώνει και γίνεται επικίνδυνη.
Τι μπορεί όμως να υπάρχει ως λύση ανάμεσα στην αποτυχημένη πολιτική ελίτ και την άκρα Δεξιά; Υπάρχει η εναλλακτική πρόταση της ριζοσπαστικής Δεξιάς. Αυτή δεν θεωρεί τη Δημοκρατία άρρωστη. Πιστεύει στην καλή λειτουργία των θεσμικών κανόνων. Δεν έχει βοναπαρτιστική αντίληψη της εξουσίας. Εχει συνείδηση των θεσμών και της κοινωνικής τους λειτουργικότητας. Και θέλει να φέρει τις οποίες αναγκαίες αλλαγές μέσα από τη ριζοσπαστικότητα των μεταρρυθμίσεων. Κάθε απόφαση πιστεύει ότι πρέπει να ’ναι εναρμονισμένη με τη διεθνή σφαιρική πραγματικότητα.
Η οικονομία, το ασφαλιστικό και αλλά να ’ναι παράλληλα με το πνεύμα της εποχής. Η ριζοσπαστική Δεξιά πιστεύει στην ελεύθερη αγορά, στην ανταγωνιστικότητα, στο ρυθμιστικό, εγγυητικό και προνοητικό ρόλο του κράτους και στην ορθότητα των νόμων. Δεν θέλει να βάζει συνέχεια φόρους και να θρέφει το τέρας του Δημοσίου. Πιστεύει όμως στη συνεχή ανάγκη μεταρρυθμίσεων. Θέλει λογική αναδιανομή του πλούτου και κοινωνικό προγραμματισμό. Στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, η ριζοσπαστική Δεξιά είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στις βίαιες αλλαγές και προκλήσεις του καιρού.
Είναι η λύση απέναντι στον επικίνδυνο λαϊκισμό της άκρας Δεξιάς που εκμεταλλεύεται τα οικονομικά προβλήματα μέσα από εθνικιστικές μάσκες. Η πραγματική Δεξιά είναι ριζοσπαστική, είναι καινοτόμα, αλλάζει το παλιό, εκσυγχρονίζει δίχως να σκοτώσει τις παραδόσεις, προσαρμόζεται στο ρεαλισμό, ζει στην πραγματικότητα δίχως επικίνδυνες πολιτικές φαντασιώσεις περί επιστροφής στη χαμένη πολιτική Ατλαντίδα και μαθαίνει τους κανόνες του παγκόσμιου γεωπολιτικού παιχνιδιού ώστε να ’ναι πρωταγωνιστής. Μόνο μέσα από τη μεταρρυθμιστική ταυτότητα της ριζοσπαστικής Δεξιάς μπορεί να έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη, που όλοι την ξέχασαν παρότι την αναφέρουν. Αυτό να το έχει στα υπόψη του και ο νέος πρόεδρος της Ν.Δ. για να επανέλθει η παράταξη στο πολιτικό προσκήνιο. Αλλιώς, θα ροχαλίζουν οι ψηφοφόροι της και σιγά σιγά αλλά αναπότρεπτα θα πέσει σε διαχρονικό λήθαργο το κόμμα αυτό που τόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε στην Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.
